Louise

De wilde baren

2009-12-04T12:27:00.001+01:00

Zo speelt Prinsje T kapitein op zee. Hij haalt het schapenvelletje uit zijn speeltent. En een ander, dat dienst doet als tapijtje, sleurt hij uit onze slaapkamer. Hij spreidt ze uit op de woonkamervloer en schikt daarop de afstandsbedieningen van de televisie, de dvd-speler, de Belgacom digibox en nog een blikken pennendoos die hij van mijn bureau ontvreemde. Dan gaat hij liggen, vleit zijn wang op de haren die wilde baren worden en roept: ‘Neen Elias, let op de gevaren! Ja goed, je hebt het weer gered! Hier komt Trolle! Oh neen, pas voor de eendjes. Je hebt een mooie vis gevangen. We moeten naar Thuishaven, vlug!’

Die twee

2009-12-03T12:12:00.002+01:00

Daar lopen ze, naast elkaar, over de Bongenotenlaan. In hun beige pardessus, met hun parelwitte haren en een paarse mousseline foulard. Zij aan zij, met krasse stappen door de kou. Ze zijn tenger, al flink kromgebogen. Geen idee hoe oud en hoe beroemd die tweelingdames zijn. Als je ze ziet lopen bid je spontaan dat niet de een vóór de ander moet gaan.

Samhain zeggen de heksen

2009-11-03T19:16:00.000+01:00

We wandelden door het bos van mijn jeugd. Er vlogen nu parkieten rond. We raapten drie droge bladeren en een eikel op voor elk van ons. Op de blaadjes schreven we wat we kwijt wilden. ‘De pampertjes’, schreven wij op het blad van Prinsje T. We zetten er de vlam aan en lieten ze in rook opgaan. In de eikeltjes droomden we een doel. Dat plantten we in de aarde. Toen liepen we naar het kerkhof waar mijn vader ligt, met een takje rozebottel als offerande. De volle maan stond laag en geel boven de zerken, twee ganzen vlogen gakkerend over het graf, naar het verre verre warme zuiden.

De pompoenbrigade

2009-10-25T14:53:00.001+01:00

Stouterik

2009-10-20T22:38:00.000+02:00

'Jij bent een stouterik', zei Prinsje T onlangs, een boze frons tussen de wenkbrauwen. En hij vervolgde: 'Jij mag niet weggaan he mama!' (Ik was voor professionele doeleinden even naar het buitenland). Dat we zelf dat woord nochthans nooit gebruiken. 'Oh neen?, vroeg een collega verbaasd. Wat zeggen jullie dan wel? 'Jij bent een schatje', blijkt na een paar dagen zelfobservatie. Waarop hij steevast zegt: 'Neen, ik ben Prinsje T!'

Mercedes

2009-10-05T16:38:00.001+02:00

Ik hoorde voor het eerst van haar in een brief uit Afrika. Het moet zo'n achttien jaar geleden geweest zijn. Een vriendin werkte in Zambia in het kader van een landbouwproject. Op een avond had iemand in dat internationale gezelschap van jonge, bevlogen landbouwdeskundigen een plaat van haar opgezet. Wat M. precies over haar schreef weet ik niet meer. Het beeld dat zich in mijn herinnering gevormd heeft, is hoe in die donkere Afrikaanse nacht een stem weerklonk die mijn vriendin compleet van de kaart bracht. Zozeer dat ze er mij een brief over schreef. Ik kon in M's royale handschrift met moeite de naam Mercedes Sosa ontcijferen. Ik ging meteen op zoek naar haar muziek.

Eén keer zag ik haar life. Ze concerteerde in een afgeladen Bozar, het publiek at uit haar hand. Ze zong zittend, en dat begreep je als je haar geweldige lichaam zag. Bij Todos cambia, stond ze recht, nam een sjaal en begon te dansen. Het leek me alsof het hele gebouw daverde bij elke stap die ze zette. Ze was niet eens zo groot, merk ik nu op de foto's. Maar ze was evengoed een reuzin.

Daar moest ik aan denken, gisteren, toen ik het nieuws van haar overlijden vernam. Aan die ongelofelijke stem uit Zuid-Amerika die me via een brief uit Afrika had bereikt.

Zaterdag

2009-09-27T14:00:00.001+02:00

We werden wakker door Prinsje T die aan het huilen was. Dat hij zijn schoenen kwijt was, jammerde hij. Dat hij nu niet met de trein naar Brussel kon. Hij zat rechtop in bed en had zijn ogen open, maar alles wees erop dat hij nog aan het dromen was. Het is Ottokar die elke weekdag 's ochtends met de trein naar Brussel gaat.

Ik gaf Prinsje T zijn schoenen en hij klemde ze tegen zich aan toen ik hem naar onze slaapkamer bracht. Hij bleef ontroostbaar.

Ottokar boog zich naar me toe en fluisterde in mijn zieke oor: 'Ik voel me al wat beter. Wat zou je ervan vinden als ik ons mannetje meeneem met de trein naar Brussel?' Ook Prinsje T boog zich naar mijn zieke oor, en merkte dat daar eigenlijk niets te beleven viel.

Zo gingen ze naar Brussel. Ottokar en Prinsje T. Met de trein.

Ze zagen een heel groot vliegtuig heel laag overvliegen. Ze zagen zwarte mensen op de trappen van het station heel luid roepen. Ze zagen aan de koninginnengalerij twee gauwdieven ingerekend worden. Prinsje T was een beetje bang op de Grote Markt, want daar in dat kasteel woonde de ridder. Ze gingen een pakje Chinese thee kopen voor mama en voor Prinsje T in Passa Porta een puzzel van kikker en muis. Ze gingen een pannenkoek eten aan de Markten.

Toen stapten ze opnieuw op de trein en daarna op de fiets, reden naar huis, en kropen allebei bij mij in bed.

Slaaplied

2009-09-25T11:41:00.001+02:00

Het was al diep in de nacht en ik luisterde naar Lullabies from the axis of evil. Wiegeliedjes uit Iran, Irak, Cuba en nog wat van die schurkenstaten. Gezongen door iemand van het land van herkomst, en geherinterpreteerd door een Westerse zangeres. Het laatste lied op de cd, Mazar, wordt gezongen door Fanzya en Razya Khan Ali, twee vrouwen uit Afghanistan. Het klinkt zo intriest.

Op een dag zal mijn jongen
groot worden en sterk
zoals de bloemen bloeien
in de eerste dagen van juni
de lente komt er gauw.

Op een dag zal mijn zoon
ons land beschermen
als een brullende leeuw
kleine jongen van mij
zal onze grenzen verdedigen

Ik dacht aan Prinsje T en hoe die zo graag een leeuw doet. Hoe moet het voelen om een kind te wiegen en te denken aan de soldaat die hij later zal zijn?

Avond

2009-09-24T21:17:00.001+02:00

In de verte, boven de grote vijver, het gakkeren van de ganzen. Dat blijft toch zo'n mooi woord.

M

2009-09-23T09:47:00.002+02:00

'Gelukkige verjaardag', zeiden een aantal mensen enthousiast, maar Prinsje T was niet jarig. Hij was gewoon koning. Zo liepen we door het nieuwe museum, Prinsje T met zijn kroon van papier en ik. Ottokar lag al geveld in bed, maar wij waanden ons nog even vrij van het virus.

Ik weet niet waar we het meest van genoten. Waren het die prachtige nieuwe ruimten en de lichtinval? (Kijk mama, een boot, wees Prinsje T naar het grote ovalen dakraam). Was het die indrukwekkende video-installatie van Walter Verdin waarop stukjes van de kruisafneming traag, heel traag, voorbij gleden? Was het Prinsje T die in de zaal met heiligenbeelden overal sinterklazen herkende? Was het het diephemelsblauw van die ene zaal, dat opdook in elk van de schilderijen die er hingen? Was het het behang in het oude Hotel Vander Kelen, warmrood, vermiljoengroen, bladgoud? Was het het zicht vanop het dakterras, vlak over de daken van Leuven, op ooghoogte met de kever van Fabre en de bibliotheektoren, badend in het pastelkleurige licht van een septemberavond? Of waren het de mevrouwen die, geïnformeerd over Prinsje T's adellijke stand, vroegen of ze zijn prinses mochten zijn?

Vandaag

2009-09-22T23:28:00.000+02:00

veel werk
+ zoon ziek
+ man ziek
+ zelf snottebellen en keelpijn
= noodtoestand

2009-09-18T20:12:00.000+02:00

Dat ze hier ook graag woont, zegt ze. 'Maar een echte stad kun je het niet noemen. Het is hier geen Brussel of Antwerpen.' Dat is het niet, for sure. 'Mijn vrienden in die steden kijken smalend naar ons provinciestadje.' vervolgt ze. 'Hier is geen diversiteit.'

Dat laatste trof me. Ik vind dat een misvatting. 'Mijn kapster komt uit Irak', vertel ik. 'Op zomerse zondagen zijn de gazons van het provinciaal domein bezaaid met dekens en kleden van berberfamilies die uitgebreid komen picknicken. Ik wandel naar huis en word voorbij gejogd door twee Russisch pratende vrouwen, op de bank zit een oude berbervrouw naar het water te staren. Op de weide op de heuvel die uitkijkt over de stad, is het 's avonds een komen en gaan van jonge Turken. Loop door de Parijsstraat en negentig procent van wat mensen er tegen elkaar zeggen, klinkt in een taal die je niet verstaat. Schuif aan bij de kassa van de Delhaize en je hoort Engels, Spaans en Slavische talen. En dan heb ik het nog niet over de kinderen in het kleuterklasje van Prinsje T. Jade, Dilbirin, Bailoo, Yamilla, Tuna, Ben, Cordelia, Malik, Angelo... '

Wat we hier in dit stadje aan de Dijle niet hebben, bedenk ik achteraf, zijn gettowijken met Noord-Afrikaanse jongeren die van verveling en uitzichtloosheid niet weten van welk hout pijlen te maken.

Dit is een stadje dat goed voor zichzelf en haar inwoners zorgt. De straten zijn hier mooi gemaakt, woonprojecten werden getekend door creatieve architecten, sociale flats en luxeappartementen delen hetzelfde park. Deze stad eerbiedigt zichzelf. Hier wonen mensen gráág binnen de negentiende-eeuwse gordel. Wat is dat toch met die multiculturele samenleving? Moeten er dan persé conflicten zijn opdat mensen die samenleving zouden zien?

Mijn persoonlijke mening

2009-09-16T14:10:00.000+02:00

Ik ben niet zo gek op hoofddoeken, ik moet daar eerlijk in zijn. Ik ben er niet zo gek op omwille van de associaties die ik er bij heb. Die associatie, mijn persoonlijke associatie, is: men vindt blijkbaar dat wij vrouwen ons moeten schamen voor ons lichaam en dat we het daarom moeten wegstoppen. Dat kwetst me als vrouw en maakt me kwaad. Op precies dezelfde manier waarop ik kwaad wordt als ik chassidische vrouwen over de Antwerpse Meir zie lopen, met hun vleeskleurige ondoorschijnende kousen, hun lange mouwen, hun pruiken, zodat je toch maar niet hun échte haar zou kunnen zien. Of als ik hoor dat er plaatsen zijn waar het strafbaar is een kind in het openbaar de borst geven.

Dat gekwetst voelen en die kwaadheid zijn persoonlijke emoties en wie weet waar ze vandaan komen. Waarschijnlijk is het een boosheid die via mijn moeder in mijn bloed is gekropen. Zij zat nog op een nonneninternaat waar je met je handen boven het bed moest slapen en niet naakt mocht douchen. Zoiets sijpelt door, hoe je het ook draait of keert.

Ik heb geen problemen met de hoofddoek omdat het een religieus symbool zou zijn. Voor mij mag iemand rondlopen met een kruisje, een davidster, een boedha, een tika, een oranje tulband een vijfpuntige ster, whatever. Ik heb ook helemaal geen probleem met zo’n klein zwart hoofddoekje, dat overigens behoorlijk sexy kan staan. Mijn probleem is niet van ideologische maar van psychologische aard. Maar ik denk persoonlijk ook dat ideologie een lege doos is als ze voorbijgaat aan wat mensen voelen en ervaren. Ik denk dat het wel eens heilzaam zou kunnen zijn om daar nu net bij stil te staan. Zonder oordeel, want gevoelens zijn niet politiek correct of incorrect. Je hebt ze gewoon.

Ik ben dus niet zo gek op hoofddoeken, maar ik vind het een bijzonder slecht idee ze te verbieden. Niet eens omdat dat betuttelend is –meisjes en vrouwen moeten zelf maar beslissen wat ze met die hoofddoek aanvangen. Maar juist omdat iets verbieden er rechtstreeks toe leidt dat mensen het met hand en tand gaan verdedigen. Met de gekste argumenten eerst. Zoals Tom Naegels terecht opmerkt in Knack: de hoofddoek staat op dit moment zowel symbool voor emancipatie als voor een gebrek daaraan. Tot daar dus de waarde van ideologieën.

Ik vind dat we er net alles aan moeten doen om die lap stof te ontdoen van de betekenissen die eraan verbonden worden. En die zijn voor veel mensen, denk ik, verschillend. De vraag is hoe je dat doet, dat ontdoen van betekenissen. Ik weet het niet. Ik denk alleszins dat het niet is door hoofddoekenmeisjes te weren. Ik denk dat we er juist zoveel mogelijk contact mee moeten zoeken. We moeten ze in onze klassen houden. We moeten ze naar de jeugdbeweging krijgen en naar de sportclub. We moeten ermee naar de cinema gaan en ermee gaan shoppen. We moeten ze onthaalmoeder laten zijn van onze kinderen of zelf onthaalmoeder zijn voor hun kinderen. We moeten er op de thee. We moeten hen vragen ons te leren buikdansen. En wie weet zeg ik dan tegen zo’n hoofddoekenmeisje: ‘Weet je, mijn mama mocht niet naakt onder de douche, en ik word daar nu nog kwaad van.’ En zegt zij: ‘Weet je, ik heb nooit last van een bad hair day’.

Conversatie onder mannen

2009-09-16T10:53:00.000+02:00

- Ik ben al groot he papa?
- Ja, je bent al flink gegroeid. En je gaat nog groeien he.
- Neen.
- Hoezo neen?
- Ik ben klaar met groeien.

Wat je kan leren van een zonnebloem

2009-09-15T09:49:00.002+02:00

‘Heb je onze zonnebloem gezien?’, glunderde de buurvrouw. Ik had haar gezien. ’s Ochtends al. Het had me verwonderd dat zij mij nog niet eerder was opgevallen. En ik had me afgevraagd of het dé zonnebloem was.

Ons beider zoontjes waren van de kleuterklas naar huis gekomen met een piepklein beschilderd bloempotje. Daarin een scheut. Ze hadden het zaadje zelf mogen planten. Dat was ergens in mei. Ze kan wel tot dertig centimeter worden, had de juf ons verwittigd. Je zal ze na verloop van tijd in een grotere pot moeten planten.

Twee dagen later sjotte bij de buren een van de oudere broers een voetbal tegen de zonnebloem. Potje van de vensterbank en kapot. Wat sneu voor kleine Ben, zei ik. Hoe de zonnebloemenscheut er aan toe was vergat ik te vragen.

Onze zonnebloemenscheut had eerst twee blaadjes en dan vier. Van een scheut werd het een plantje en we zetten het in een grotere bloempot. Op de vensterbank, want zonnebloemen houden van zon. En als de grond er te uitgedroogd uitzag, gaven we haar water. En toen ze groter werd en zichzelf niet meer leek te kunnen dragen, zetten we er een stokje naast. Zodat ze houvast had. En toen we op vakantie gingen werd de zonnebloem in spe naar een vriend gebracht. We kregen zelfs een telefoontje, daar op de Mont Ventoux, want de zonnebloem zag er niet goed uit en wat moest de vriend ermee doen? Binnen zetten, zeiden we. Ze is wellicht aan het uitdrogen.

We hebben geen groene vingers, het moet gezegd. En we zijn wel eens verstrooid. Prinsje T krijgt op tijd eten omdat hij geluid maakt. Een zonnebloem maakt geen geluid. Soms zag ze er uit als Louise P. vóór 7 september. Vaak konden we ze maar op het nippertje redden. Maar ze groeide maar en groeide maar en altijd kwamen er nieuwe blaadjes bij. Vorig week, de zonnebloem reikte al bijna aan de bovenkant van het raam, ze was Prinsje T al lang boven het hoofd gegroeid, was ze er eindelijk: de bloem zelf. Het groene kroontje opende zich en de gele bloembladen kwamen te voorschijn. Hoera voor de zonnebloem!

Dat was de dag vóór ik die van de buurvrouw zag. Die stond in een stevige verfemmer op de grond voor het huis. De stengel had de dikte van een kinderarm. Ze reikte tot net onder de dakgoot van het twee verdiepingen tellende huis. De bloem was zo groot als een kleine schotelantenne. En het was, zo verzekerde de buurvrouw mij, écht wel dezelfde zonnebloem die de kinderen hadden meegebracht uit de kleuterklas.

Dierentuin

2009-09-14T22:20:00.000+02:00

Vanochtend bracht Louise een haai naar de kleuterklas. Soms brengt ze een tijger. Soms een leeuw. Heel vaak een Movantoe.

Bed

2009-09-14T09:00:00.001+02:00

We hadden dat spotje op de radio gehoord en besloten, inderdaad, dat ook onze matras aan vervanging toe was. In de winkel moest eerst Ottokar en daarna ik op allerlei bedden gaan liggen. De winkeljuffrouw zat op haar hurken en keek naar onze ruggengraat. Van het laatste bed wilde ik niet meer opstaan. Over vier weken slaapt Ottokar op Mars en ik op Venus. En als we elkaar willen kussen, moeten we over de Pont d’Amour.

Dubio

2009-09-13T01:33:00.000+02:00

Hij had zo'n plug in zijn oor die de oorlel uitrekt. En een tatoeage over heel zijn arm. En hij miste een hand. En nu vraag ik mij al heel de tijd af: als je zo'n tattoo laat zetten die een hele arm in beslag neemt, neem je die dan best op de arm mét de hand, of op de arm die ter hoogte van de pols eindigt op een stompje?

Woordenschat (2)

2009-09-10T21:40:00.001+02:00

We stonden op de Mont Ventoux. Prinsje T op de arm van Ottokar. Zijn ogen bijna dichtgeknepen, zijn haartjes in een pluim omhoog door de strakke wind.

Op weg naar de top hadden we overal mobilhomes gezien. Ze stonden al klaar voor de ronde van Frankrijk die zaterdag voorbijkwam. Het was pas dinsdag. En de wind gierde.

Op zaterdag zaten we op de place du Forum in Arles onder een luifel met airco en keken naar de beklimming van die top. Voor het eerst begreep ik waarom die wielrenners, die Armstrongs en Contadors, waarom dat Goden zijn. Je zag nog net niet de vleugels aan hun schouders groeien.

Terug thuis, als ik Prinsje T de fietshelm met de haaien opzet om hem naar de opvang te brengen, glundert hij plots vol trots: ‘Kijk ik ben een Movantoe. Ja he mama, een Movantoe!’

Enkelvoud en meervoud

2009-09-10T11:56:00.000+02:00

Ottokar: Wat heb jij veel dorst zeg!
Prinsje T: Neeen. Eén dorst!

Een man op een pad

2009-09-09T09:00:00.004+02:00

Op rechte stukken leek het of de man eerder viel dan liep. Een val die telkens weer door de volgende stap werd opgevangen. Soms leverde dat een aarzelend drentelen op, soms een loopje waarbij je je hart vasthield. In de bochten was het anders. In de bochten moest hij zich heel hard concentreren. Alsof hij diep in zich, dieper nog dan de grond onder zijn voeten, dieper dan de drie kathedralen onder zijn voeten, dieper dan de druïdenbron daar beneden, moest putten om zijn geest en zijn lichaam in de juiste richting te sturen. Het was vrijdagochtend. De stoelen in de kathedraal van Chartres waren weggeschoven zodat het labyrint op de vloer vrij kwam. Iemand speelde cello. Daar op die vloer van zwart-wit marmer schuifelden mensen in een vreemde dans. Devoot of nieuwsgierig, of speels, of met de moed der wanhoop. Ik had de man de avond tevoren al gezien. Ik had me toen afgevraagd aan wie de rolstoel bij het tafeltje toebehoorde: aan die knappe zongebruinde man met zijn witte haar en witte baard of aan zijn mooie vrouw.

Een labyrint is geen doolhof. Een labyrint brengt je naar de kern. Maar langs de langst mogelijke weg. Langs de nederigste weg van naderen en toch weer weggestuurd worden. Er waren veel bochten in dat witte marmeren pad. En bij elke bocht moest die mooie man uit het diepste van zichzelf putten om verder te gaan. Het was mijn voorrecht om achter hem op dat pad te lopen. Op zijn staccatoritme. Wachten bij elke bocht. Extra tijd om de glasramen te bewonderen. Om deel te hebben aan de kracht van de man die zijn rolstoel verlaten had voor een vreemde pelgrimstocht. Toen hij het centrum bereikt had bleef hij maar even staan. Toen strompelde hij recht de omhelzing van zijn vrouw in en huilde. Ik ben de hele kathedraal doorgelopen en dan teruggekeerd om de man te bedanken. Hij knikte. Bedankte mij op zijn beurt. Ik verstond hem niet goed en moest me naar zijn rolstoel bukken. Zijn ogen waren nog nat.

Precies een week geleden

2009-09-08T09:05:00.001+02:00

We zaten in de lift. Prinsje T en ik. Prinsje T op zijn loopfietsje. Met zijn boekentasje om en zijn fietshelm op. We zaten in de lift. Ik met mijn schoudertas om en die was toen ik me omdraaide even voor het Boze Oog gekomen. We zaten in de lift ergens tussen de eerste en de nulde verdieping en er was niets dat nog bewoog. Ik drukte op knoppen en het licht ging weer aan. Dat was al iets. Er stond een telefoonnummer op een plakkaatje aan de wand maar er was geen telefoon. En ik had er geen bij. We zaten in de lift ergens tussen de eerste en de nulde verdieping en niemand die het wist. We moesten wachten tot we iemand hoorden binnenkomen in de hal en dan heel hard beginnen roepen.
En toen moesten we nog een half uurtje wachten op liftenman die van ver moest komen. Je kan in een half uur heel wat bedenken. Hoe het zou zijn als er brand uitbrak bijvoorbeeld. Hoe ze ons zouden terugvinden: in innige omhelzing en verkoold.

De liftenman opende de deur en trok aan de rode knop. ‘Je hebt de rode knop ingedrukt’, zei hij. ‘Dat mag je alleen maar doen in uiterste nood.’

Prinsje T kwam te laat op zijn eerste schooldag. Ik had een hele dag nodig om te bekomen van een half uurtje onderdrukte claustrofobie.

Wat er toch allemaal is gebeurd terwijl ik er even niet was...

2009-09-07T21:01:00.000+02:00

De meest sexy aller bloggende huismoeders is bevallen, en ik wist nog niet eens dat ze zwanger was. En mijn eigen destijdse vroedvrouw, die foeterend Prinsje T op de wereld hielp zetten ("Ik wil nu wél horen dat je een wee hebt") heeft de wijk genomen naar het zuiden van Frankrijk.
Proficiat Mma Zsa Zsa en Leen, wanneer zijn de kamers klaar?

Voor Ilse en Ellen (en die stuk of vijf anderen)

2009-09-07T18:31:00.000+02:00

Het is nog vroeg, de zomer heeft het nog precies veertien dagen uit te zingen. Maar gisteren was het er: de geur van verbrand hout in de avondlucht. Die geur. Die je doet verlangen naar dikke truien, gepofte kastanjes, warme chocomelk of een stevig bruin biertje. Naar het paddenstoelenkraam op de zondagmarkt. Naar wandelingen met rubberlaarzen aan.

Ergens in de buurt moet iemand voor het eerst de open haard hebben aangestoken. De braam- en de vlierbessen zijn zo rijp dat ze van de struik vallen. De maan, nog zo goed als vol, hangt pal boven onze straat. En ergens in een hoekje van de kamer, bedolven onder zwaarwichtige en veeleisende dossiers, beweegt er iets.

Ik loop er heen. Til het papier op en vind Louise P. Ze ziet er wat slapjes uit. Als een plant die veel te lang geen water heeft gekregen. Ik ben misschien net op tijd, misschien net te laat voor de reanimatie.

Ottokar tokkelt op zijn gitaar. Hij heeft het schip al die tijd varend gehouden. Ook Prinsje T zoeft op zijn loopfietsje voorbij. Die kan intussen met volzinnen praten, maar weet nog altijd niet goed wanneer hij op het potje moet gaan.

Ik tik Louise tegen de slaap. Geef een klopje op haar schouder. We zaten teveel binnen, zeg ik. Hey, we zaten hier teveel in ons eentje tegen de woorden aan te kijken. Maar weet je wat, ik maak het goed. We gaan wat vaker de straat op. We doen dingen. We gaan ’s nachts in het bos wandelen bij volle maan, wat denk je daarvan? We nemen de trein, gewoon om het landschap te zien voorbijglijden. We komen onder de mensen. Wat denk je ervan, zullen we er aan beginnen?

Er verschijnt een heel klein lachkuiltje in Louises linkerwang. En dan fluistert ze, hees nog: ‘zouden ze er nog zijn?’

Woordenschat

2009-05-09T11:07:00.000+02:00

Prinsje T komt billenkoek halen. Oranje billenkoek. Hij graait ze uit Louise’s geopende hand en roept: ‘Dank u wel, dank u wel mama!’, terwijl hij door de gang loopt om de billenkoek naar Ottokar te brengen. Dan staat hij er weer. ‘Nóg billenkoek’, zegt hij. Hij schept iets denkbeeldigs op en stopt het in zijn mond. Het smaakt hem heerlijk, die billenkoek. En Louise zou niet weten hoe ze hem nu de ware betekenis van het woord moet duidelijk maken.

Ze is gaan lopen

2009-04-25T23:15:00.002+02:00

Als u zich afvraagt waarom Louise nog maar zo weinig van zich laat horen.
Ze maakt eindelijk eens gebruik van die dure loopschoenen die ze vorig jaar in een overmoedige bui heeft gekocht.

Heverlee zondagmiddag

2009-04-05T20:41:00.002+02:00

We liepen over de markt. Van het kraam met de nieuwe aardappeltjes en de peterselie naar dat van de mevrouw met de eieren. En dan naar de mijnheer met de dikke, sappige asperges. Feest!

De straf van de duizend kusjes

2009-03-27T19:02:00.001+01:00

Je bijt zijn tenen eraf, een voor een, en hij kirt van plezier. Je zet je tanden in zijn hiel en hij biedt je zijn andere voet aan. Je kluift het hele beentje als een maïskolf af en hij schatert het uit. Je laat een vervaarlijk ‘hááám’ horen en begraaft je tanden in zijn buik en hij roep ‘nog!’.
Maar o wee als je hem kusjes geeft.

Louise in de winkel met de parfums

2009-03-12T17:28:00.001+01:00

Ieder seizoen koopt Louise een nieuw parfum. Ze staat voor de schappen met kleurige flesjes en verstuift op haar rechterpols ‘Un jardin aprés le mousson’ en op haar linkerpols ‘Un jardin sur le nil’. Dat laatste kent ze. Ze heeft het al gedragen. Ze verstuift wat, wappert met haar hand en ruikt.

Dan weet ze het weer. Het is april. Ze loopt door gouden straten in Pézenas. Ze draagt een jurk waarop ze zelf bloemen heeft geborduurd. Ergens klatert een fontein. Aan haar zijde loopt een trotse Ottokar, zo trots dat de mensen omkijken. In haar buik groeit al zes maanden Prinsje T. Ze voelt hem bewegen, hij is al een heel persoontje, daar in het holst van haar lichaam.
Later tijdens dezelfde vakantie zal ze voor hem zingen. In een oude zandstenen kerk, hoog op een berg. Het is een oeroud heiligdom, van Kelten, Romeinen en Christenen. De kerk is koel en leeg, het galmt er prachtig, ze laat de klanken trillen rond haar wassende buik. Daarna wandelt ze helemaal alleen met kalme stappen rond de besloten kloostertuin.

Louise besluit dat ze ‘Un jardin après le mousson’ zal nemen. Een zwangerschap kan je nooit meer overdoen.

De tuin aan de Nijl

Louise prult wat met haar waskrijtjes

2009-03-05T20:36:00.007+01:00

Ze moet nog een beetje oefenen.

Met trots melden Louise en Ottokar

2009-02-23T20:35:00.004+01:00

Dat Prinsje T zijn eerste diploma heeft gekregen.

Hij mag nu naar de kleuterklas.

Maandagochtendblues

2009-02-23T11:28:00.002+01:00

‘Weet je Prinsje T’, zegt Ottokar als ze op een maandagochtend met z’n drietjes vinden dat het veel te vroeg is om op te staan. ‘Het leven is maar voor 99% plezier.’
Hij komt het bed uit, haalt schone kleren uit de kast en mompelt: ‘En eigenlijk valt dat andere procent ook nog wel best mee.’

Flora gaat naar Berlijn

2009-02-18T17:58:00.001+01:00

Oh oh Berlijn! Wat fijn. Het moet alweer bijna vijftien jaar geleden zijn dat een tegenwoordig erg geletterde mijnheer een weekend met mij door die stad heeft gezworven. Ik herinner me van alles behalve namen. Dat we die eerste avond naar de opera gingen. De Toverfluit van Mozart, maar ik was te moe van de treinreis om er echt van te genieten. Dat het jasje dat ik toen droeg net iets te dun was voor het Berlijnse voorjaar. ‘Maar een echt leren jasje had je niet zo gemakkelijk in je tas kunnen stoppen.’ Ik draag dat jasje nog steeds, nostalgie oblige. Dat we voor de azuurblauwe poorten van Babylon hebben gestaan, en door een kasteel zijn gewandeld waar we sloefen over onze schoenen moesten trekken. Dat ik fotografisch betrapt werd terwijl ik de in marmer gebeeldhouwde billen van een oude Griek aan het bewonderen was en voor dat laatste stukje van de Muur. Dat hij mij meenam naar het eerste boekencafé in mijn leven en naar een donkere tent waar ik een beetje bang was. Dat ik een verrekijker heb gekocht op een marktje waar ze allerlei oorlogsmemorabilia verkochten en allerlei snuisterdingetjes in de bogen onder de S-bahn bij Friedrichstrasse (Er was daar een berenwinkel, Flora, moet je zeker heen). Dat we daarna warme choco met slagroom dronken, terwijl ik zorgzaam een cadeautje van allerlei prulletjes samenstelde voor iemand die thuis bijna mijn lief was en dat maar heel kort zou blijven. Dat we ’s avonds in zijn Spartaanse kamer in Potsdam naar noisemuziek van John Zorn luisterden, man man wat een lawaai. Dat ik schrok toen hij het elastiekje losmaakte waarmee hij zijn haar altijd in een staartje bond en er een bos lokken tevoorschijn kwam die tot ver over zijn schouders vielen. En dat ik dat veel intiemer vond dan –ik zeg maar wat- te weten in wat voor pyjama hij sliep. Die pyjama, daar herinner ik me niks meer van. Dat we in allerlei lekkere tenten gingen eten die bewezen dat Berlijn Duitsland niet is, en dat hij altijd betaalde. Het was hoffelijkheid, maar had ik toen maar de moed om te zeggen dat mij dat niet lekker zat. Dat ik, toen nog hevig sigarettenrokend, op het perron voor de trein terug een hoestbui kreeg die me op andere gedachten had moeten brengen. Dat hij mij, toen ik na dat veel te intense weekend terug op de trein naar huis zat, zelfs niet de minste geringste fractie van een beetje miste en dat was maar goed ook. Al zou ik het nog eens willen kunnen overdoen, dat weekend. Wat de tijd meeneemt kan je niet meer terughalen. Zeker naar de zoo gaan Flora. Die van Berlijn zien het niet zitten om Knut nog lang te houden.

Wat je zoal kan leren in de Standaard

2009-02-13T16:46:00.002+01:00

Louise leert net dankzij de Valentijnsquiz van de Standaard dat 70% van de vrouwen chocolade verkiest boven seks. Tsja. Louise vindt chocolade ook heel lekker. Vooral de zwarte.
Maar dat zegt verder nog niks natuurlijk.

Als Louise niet werkt

2009-02-13T13:36:00.001+01:00

Als Louise niet werkt, is er kans dat ze in een duister fitness-centrum ergens in Louisetown aan allerlei gekke toestellen hangt.
Net als bijvoorbeeld Lilimoen en Koen Fillet had ze namelijk goede voornemens.
Of het ook een beetje resultaat oplevert? Tsja.
Kilootjes minder na vier weken sleuren aan gewichten: nul.
‘Maar zie je het dan tenminste niet een beetje aan mij?’, vraagt Louise aan Ottokar.
‘Draai je eens om’, zegt hij. En dan: ‘Jaaah, je hebt nu een Afrikaanse poep.’
‘Nou dankjewel’, zegt Louise en ze slaat snel haar badjas om.
Je zal als man ook maar zo’n vraag krijgen natuurlijk.

En toen vatte het kastje vuur

2009-02-10T17:09:00.002+01:00

Eerst was er een knal, dan een weerlicht. Als was het aan het bliksemen, maar de lichtflits kwam van beneden in de straat in plaats van van boven. Toen begon het luid te knetteren. Zoals vuurwerk. Maar wie steekt nu vuurwerk af op een regenachtige maandagnacht in februari? Ottokar en Louise snelden naar het raam en zagen net hoe na het geknetter het kastje tegen de gevel van de overbuur in brand vloog. Niets gebeurde er behalve dat brandend kastje van de elektriciteit. Moeten we de brandweer bellen? Die overburen verwittigen? Louise belde de brandweer, Ottokar stond al op straat. Hier staat een kastje in brand, zegt Louise tegen de mevrouw van de hulpdiensten. Van de elektriciteit. Oh daar komt al iemand met een emmer water. Geen water, zegt de vrouw van de hulpdiensten snel. Geen water gilt Louise door het raam. Geen water roept Ottokar verschrikt. Iemand houdt de man met de emmer tegen, iemand anders haalt een brandblusapparaat. We zullen de brandweer sturen, zegt de mevrouw van de hulpdiensten.
Als een kwartier later een politiecombi, drie brandweerwagens en een ambulance de straat inrijden vinden ze de buren verzameld rond het uitgebrande elektriciteitskastje. Louise heeft beslist dat ze niet meer zal lachen als Ottokar ’s avonds zorgvuldig alle elektrische apparaten afzet.

Combineren

2009-02-06T09:02:00.002+01:00

Wat een geluk dat de digitale televisie een pauzeknop heeft. Zo konden Louise en Ottokar, toen Prinsje T eindelijk in bed lag, puzzelen tot alle sporen, wissels, bruggen van de houten speelgoedtrein op een spannende manier in elkaar pasten en dan toch ook nog naar dat fantastische Van Vlees en Bloed en die superspannende finale van de Slimste Mens kijken.

Gepimpte pannenkoeken

2009-02-05T21:05:00.000+01:00

Als hij na een dag hard werken thuiskomt, maakt Ottokar voor Prinsje T, Louise en zichzelf pannenkoeken. Hij voegt twee extra eieren toe aan een pakje Dr. Oetker pannenkoekenmix en maakt een sausje van in een beetje boter gebakken stukjes peer en appelsien, met een heel klein beetje suiker, en aangelengd met water met wat maïzena.
Louise legt met Prinsje T. de houten treinsporen uit. Er vormt zich een ingewikkeld patroon met bruggen en wissels, maar kloppen doet het nooit.
‘Aan tafel’, roep Ottokar dan, een bord dampende pannenkoeken in de hand.
Het is goed leven ten huize P.

Oortjes

2009-02-04T17:51:00.000+01:00

Als ze na een maand of zo de oortjes van haar iPod nog eens inplugt, merkt Louise dat de soundtrack van haar leven intussen veranderd is.

Om maar te zeggen

2009-02-04T15:00:00.005+01:00

Dit is Louise’s werkkamer. Die grote lap papier tegen de muur is het plan van de tekst waaraan Louise momenteel werkt.
De interviews zijn gedaan, het schrijfwerk kan beginnen, de deadlines zijn gespreid over de volgende weken.
Om maar te zeggen: Louise leeft nog, maar ze is hard aan het werk.

Waarom deed hij het?

2009-01-27T15:10:00.000+01:00

We willen het allemaal weten, maar zal ons dat dan helpen? Er is geen enkele zinnige reden te bedenken waarom iemand zomaar aan het moorden slaat. Kleine kinderen dan nog. Geen mens bij zijn zinnen die zoiets doet.
Veel kans dat we ons zullen moeten neerleggen bij het feit dat in Dendermonde iets gebeurde waarvan we het waarom nooit zullen kennen.
Zou het niet beter zijn, vraagt Louise zich af, dat we over wat in Fabeltjesland gebeurde denken zoals over een natuurramp. Een vulkaan die uitbarst, een aardbeving, een blikseminslag, een jonge man in wiens hoofd een draad verkeerd verbonden is: het gebeurt gewoon en niets dat je er aan kan doen.
Als we het zo kunnen bekijken, hoopt Louise, kunnen we er misschien voor zorgen dat het litteken waarmee die kleintjes hun hele leven zullen rondlopen niet de handtekening is van het Kwaad.

De beste pennen

2009-01-22T21:23:00.003+01:00

Kijk, daar gaat Louises haar nu een beetje van overeind staan. Ottokar krijgt een brief van de hoofdredacteur van De Morgen, himself. De boodschap op de folder luidt: ‘De beste pennen schrijven voor De Morgen’. Daaronder de foto’s en de toelichting bij de eigenaars van die beste pennen. Zes pennen, allemaal venten. En dan staat er nog niet eens Bernard Dewulf bij, Ottokars en Louises topfavoriet wat de pennen betreft. Weliswaar ook een vent maar tenminste een die ook zijn zachte kant durft te laten zien.
Meent u dat nu écht mijnheer Van Isacker? Bent u er nu echt niet in geslaagd één madam te vinden met een beste pen?
Dames, zullen we hem met z’n allen onze diensten aanbieden?

O beautiful America

2009-01-21T08:57:00.002+01:00

Wat Louise de zin vindt die het meest het onthouden waard is uit de speech van president Obama? “To those leaders around the globe who seek to sow conflict, or blame their society's ills on the West - know that your people will judge you on what you can build, not what you destroy.” Louise hoopt dat die zin onthouden wordt in de puinhopen van Gaza, in Irak, Afghanistan en overal ter wereld waar meer energie gestoken wordt in vernietigen dan in opbouwen.
Wat Louise gedaan heeft op dinsdag 20 januari van 17.30 u tot pakweg 20.00 u? Eén mand schone was gestreken. Eén keer een zakdoek bovengehaald. Gekeken naar een man die in een paar maanden tijd grijs is geworden. Wiens gezicht, dat kon je niet ontkennen, in een bezorgde plooi lag terwijl hij de lange gang doorliep, eenzaam toch, naar de plek waar hij met de ogen van de hele wereld op hem gericht, de belangrijkste functie ter wereld zou opnemen. Zich afgevraagd hoe die ceremonie er ook alweer uitzag vier jaar geleden, toen een mannetje voor wat lieden in de plenzende regen hetzelfde deed. Gehoopt dat deze mijnheer, deze grote mijnheer, zich altijd verbonden zal blijven voelen met datgene wat hem kracht geeft.
Wat Prinsje T. uitriep toen hij uiteindelijk ook voor de beeldbuis terechtkwam? “Helikopter! In de lucht!”

Toe

2009-01-19T08:53:00.000+01:00

Prinsje T. knijpt zijn ogen dicht, beweegt zijn hoofdje heen en weer en vraagt: ‘Wáár is Pindje T?’ Pas als hij zijn ogen weer opent, roepen Louise en Ottokar in koor: ‘Dáár is Prinsje T. Jaaaah. Prínsje T!’

Wanneer mag ik mijn ogen weer open doen?

2009-01-18T17:01:00.000+01:00

Louise is een van die mensen die in de regel niet naar een film gaan kijken als ze op voorhand weten dat er geweld in voorkomt. Gebeurt het toch dat zich een gruwelijke scène voordoet, dan sluit ze haar ogen, houdt haar handen tegen haar oren en vraagt wie naast haar zit: ‘Laat me weten wanneer het gedaan is.’
Wat zou ze graag, bedenkt ze terwijl ze in de fitnesszaal, trappend op de fiets, op de televisie voor haar de zoveelste beelden van Gaza ziet, haar ogen kunnen sluiten, haar handen tegen haar oren houden en dat dan iemand, na een kwartiertje of zo, zou zeggen: ‘’t is goed, je kan weer kijken, het is gedaan, de gruwel is over.’
Gisterenavond tikte iemand op haar schouder: ‘t is goed, ze gaan stoppen.’
Maar ze stoppen niet.

En je ogen sluiten verandert daar niets aan.

Of het helpt weet ze niet, maar Louise vraagt je vriendelijk om deze petitie – http://www.PetitionOnline.com/israpal/ – te tekenen. Of deze: http://www.avaaz.org/nl/gaza_time_for_peace/.

De kinderen komen

2009-01-09T17:46:00.002+01:00

Een Belgische C-130 vliegt naar Egypte om er gewonde Palestijnse kinderen te halen. Ze zullen terechtkomen in het militair hospitaal en in andere Brusselse en Belgische ziekenhuizen. ‘Maar hoe moet het dan verder?’, vraagt Louise zich af. Wie zal hen daar op de schoot nemen? Wie zal de verhaaltjes voor het slapen gaan lezen? Wie zal met hen spelen? Wie zal er hun lievelingskostje bereiden? Wie zal hen ’s nachts stevig vastpakken als ze wakker worden van de nachtmerries?
En vooral: wat zal er met hen gebeuren eens de breuken gespalkt, de wonden gehecht, de prothesen aangegespt zijn? Als hun lichaampjes gerepareerd zijn, waar moeten ze dan heen, die kinderen uit de Gaza?

De dag dat Prinsje T. geboren werd

2009-01-08T16:13:00.008+01:00

De dag dat Prinsje T. geboren werd, vlogen de Israëlische bommenwerpers over Libanon.

Iemand had de kranten meegebracht van Prinsje T.’s geboortedag. De Standaard opende met een beeld uit het dorpje Qana. Een man met latex handschoenen aan hield een baby in de lucht. De kleine had zijn ogen gesloten en over zijn rimpelige lijfje lag een grijswitte laag. Ter hoogte van zijn buik hing een blauwig koord, het had de navelstreng kunnen zijn. Maar het was het plastic koordje waarmee een tut was vastgemaakt aan het hemdje, grijswit onder het stof van het puin waaruit de baby was opgeraapt.

In de eerste glimp die Louise van de foto zag, zag ze een baby geboren worden, zoals ze eerder die dag Prinsje T. uit haar eigen lichaam ter wereld zag komen. Maar toen zag ze de tut, het hemdje, het gebroken beton, de jammerende rodekruisman, en hoe slap die armpjes naast dat lijfje hingen, de vuistjes gesloten.

Sinds die dag kan Louise geen beelden meer zien van kinderen in oorlogsgebied zonder de pijn te voelen van de moeders. En niets dat ze kan doen om die pijn te verzachten.

Of kunnen we toch, misschien, een heel klein beetje, iets doen. Een internetpetitie tekenen bijvoorbeeld? Klik hier door voor de petitie van Avaaz.

Val

2009-01-08T11:35:00.001+01:00

Gisteren waren er zes mensen nodig om Louise P. te komen redden. Een koppel die voor onderdak, een bed in het donker en toen ze wat bekomen was een bord spaghetti zorgde. Het Huis met de Prinsessen die zo lief waren Prinsje T. op te vangen terwijl Ottokar met een onzekere trein helemaal naar Gent moest om Louise P. en de geleende auto weer naar Louisetown te repatriëren.
Die ochtend was Louise P., op terugweg van het station waar geen treinen reden en op weg naar de gedeelde auto waarmee ze naar Gent kon zomaar, zwiep, uitgegleden op de gladde sneeuw en op haar poep gevallen. Haar poep deed meteen pijn, maar toen ze een dik anderhalf uur later toekwam in Gent, waar ze voor haar werk een afspraak had, zag ze zo bleek als een lijk, barste haar hoofd van de pijn en werd het zwart voor haar ogen.

Om maar te zeggen: Prinsje T. heeft niet helemaal ongelijk als hij dat witte goedje uit de lucht niet vertrouwt en Ottokar had ook niet echt ongelijk toen hij naar de lederen laarzen van Louise keek, met zolen zo glad dat je er geen gebenedijde stap op platgetrapte sneeuw mee kan zetten, en hoofdschuddend zei: ‘Vrouwenkleren, ik zal het nooit begrijpen.’

Eerste sneeuw

2009-01-05T23:33:00.005+01:00

'Pakken!', roept Prinsje T. Zijn armpjes omhooggestrekt naar Ottokar die hem moet pakken, zijn voetjes in de rubberen laarzen met camouflageprint diep in de sneeuw. Maar dat witte goedje, dat uit de lucht komt vallen en overal een dik tapijt maakt, is nu net wat hij niet vertrouwt.

Wat een geluk, denk Louise, dat het sneeuw is dat hier uit de lucht komt vallen. Vandaag las ze over de kinderen in Gaza. Ondervoed en angstig. Stel dat je Prinsje T. daar moet zien opgroeien, denkt ze. Stel dat je hem moet behoeden voor bommen die uit de lucht vallen zoals hier de sneeuw.

Hoop en vrede

2008-12-30T13:22:00.003+01:00

Met dank aan de Standaard voor de link:
http://gaza-sderot.blogspot.com/
De 'hope-man' woont in Israël, de 'peace-man' in de Gazastrook.

Louise en Ottokar hebben het aan tafel over de hospitaals zonder medicijnen in Gaza en over wie er in godsnaam in zijn hoofd haalt om bomauto's op Afghaanse schoolkinderen af te sturen. Wat kun je doen?, vragen ze zich af. Wat kun je doen behalve tenminste dat ene kind waar je zelf de hoede over hebt zoveel mogelijk liefde geven? Want wie met liefde opgroeit, doet zo'n dingen niet, toch?

Oefening

2008-12-29T11:13:00.003+01:00

Tel rustig tot tien.
Eén
twee
drie
vier
vijf
zes
zeven
acht
negen
tien.
Zo: in deze tien seconden zijn er op de wereld 43 baby’s geboren.
Wens ze alle 43 een gelukkig leven.

Gevonden

2008-12-26T12:22:00.001+01:00

In de geheime ruimte onder het zitje van de tractor in de garage: twee tutjes.

Zoek

2008-12-24T09:53:00.004+01:00

Tutje, tutjeuh, tuwuwutjeuh... Crisis ten huize P. Prinsje T. staat troosteloos rechtop in bed. Twee van de drie tutjes zijn spoorloos. Eén tutjeuh volstaat duidelijk niet om te kunnen slapen. Tutjeh! Ottokar en Louise doorzoeken koortsachtig het hele huis. Waar kunnen tutjes zoal zoek geraken? Tutjeuh. Waar kunnen tutjes zich zoal schuilhouden? Verwijten heen en weer. Waarom leg je die dingen ook niet op een vaste plaats? Maar weet je dan zeker dat hij zijn tutje nog bijhad toen we van de fiets stapten? Tutjehehe!!! Kijk dan eens in je jaszak. Ik steek nooit tutjes in mijn jaszak. Tuuuuuutjeeuh! Maar zoek dan toch mee. Ik heb hem niet beloofd dat we dat tutje zouden terugvinden.
Na een half uur of zo staken Ottokar en Louise hun zoektocht. Ergens ten huize P. moet een zwart gat, een verdwijngat voor tutjes zijn. Prinsje T. is nog minstens een kwartier troosteloos. Dan valt hij in een diepe slaap. Hoeveel uren, vraagt Louise zich af, verliest de mensheid niet aan het zoeken naar tutjes?

KNT

2008-12-23T15:04:00.000+01:00

‘Wat was je aan het dromen?’ vraagt Ottokar lachend.
De wekker was al afgegaan, maar dat had Louise niet gehoord. ‘Hoezo?’ vraagt ze door een dikke waas van slaap heen.
Even later, als Ottokar al de kamer uit is, krijgt ze het antwoord: Prinsje T, die de nacht tussen hen in heeft doorgebracht, knijpt zijn ogen dicht en begin langgerekt te kreunen.

Maar wie dan wel?

2008-12-22T12:51:00.003+01:00

- Genen enkele.
- Neen, neen, dat is waar. Voor ’t ogenblik genen enkele.
- De Steve vroeger, dat vond ik nog ne schone mens.
- Ja. Die wel ja. En hij kon goed koken.
- Hoezo dadde?
- Die heeft toch een kookboek geschreven, de Steve?
- Dat is waar ja. En Celie, die had toch ook een kookboek, was het niet?
- Ja, maar als ge de Jean-Luc ziet: een gezond kookboek kan dat toch niet zijn he.
- Neen. Dat niet, neen. Weet ge wat mijn kleindochter zegt?
- Wat zegt ze?
- Ze zegt dat dieje zoon van de Gucht, allee hoe noemt em – dingese- dat dat ook nen hele schone is.
- Heeft die dan al ne zoon die…
- Ja ja, ge kon daarop stemmen. Daar stemmekik op, zei ons Kelly. Dat is ne schone.
- En zijne pa is toch ook wel, allee, dat is ook wel ne nette zo he.
- Maar daar hoort ge lijk niet zo veel meer van.
- Neen, spijtig toch. Ze zijn allemaal weg. En Leterme, ge moogt zeggen wat ge wilt maar…
- Hij had zijnen bril niet mogen wegdoen.
- Dat is het.
- Met zijnen bril had hij nog een beetje présence maar…
- Neeje. Geenen enkele. ’t Is waar.

(Opgetekend in september 2008)

Zegeningen tellen

2008-12-17T15:58:00.000+01:00

Het schijnt een Chinees gezegde te zijn: ‘Geluk bestaat uit drie dingen: iemand om van te houden, iets om te doen en iets om op te hopen.’
Zo eenvoudig is dat.
Louise kijkt naar Ottokar en Prinsje T, naar haar agenda en naar haar bankrekening en beseft dat ze een verdomd gelukkig mens is.

Woord van het jaar

2008-12-16T11:21:00.001+01:00

Kijk, daar had Louise nog nooit van gehoord, van dat woord ‘swaffelen’. Noch van de praktijk van het ‘laten slingeren van het mannelijk geslachtsdeel en er moedwillig tegen een object mee aantikken’. Bij wiien, bankendomino en zweef-tv kan Louise zich nog iets voorstellen maar bij swaffelen doet ze dat eigenlijk liever niet.
Eerst had ze gelezen: het laten rondslingeren van het mannelijk geslachtsdeel, wat natuurlijk een nog net iets eigenaardiger bezigheid was.
Maar goed. Swaffelen dus. Verkozen door 57 procent van de 16.000 bezoekers. En nu vraagt Louise zich af: waar, hoe, hoe vaak wordt er dan geswaffeld? En is dat niet een beetje koud, zo in deze tijd van het jaar?

Beloof niets voor je het eigenlijk al waar hebt gemaakt

2008-12-15T23:23:00.002+01:00

… dus ook geen sociale experimenten die nog niet klaar voor gebruik zijn.
Dat komt ervan. Van een prinsje dat zich voor het eerst bewust is van Sinterklaas. En een Oma bij wie Sinterklaas een week later dan overal anders komt. Niet dat dat erg is, zo spreiden we het plezier. En nog meer als we een dag daarna binnenvallen in het huis met de prinsessen, waar we een wat verweesde houten trein en een plastic parkeergarage vinden die dringend wat meer aandacht nodig hadden. (Bij deze is het bewezen: prinsjes hebben een aangeboren voorkeur voor ballen, treinen en auto’s, prinsessen zijn genetisch voorbestemd voor Barbie).
Zodat Ottokar, Prinsje T en Louise nu leven in een duplodierentuin (inclusief Knut het ijsbeertje), in de schaduw van een grote parkeergarage, waar een houten trein tussendoorrijdt en een tiental pinguins proberen te ontkomen aan een gele auto met brullende motor, gierende remmen en een voorliefde voor antarctische bloedbaden.
Daarnaast moet Prinsje T nu zijn bed delen met Jules, die altijd als eerste zijn pyjama aan heeft. En het was al zo krap in dat bedje, met de dolfijn, het konijn, de giraf, Flappie en de drie tutten. Een hele brigade is dat die 's ochtends rond zowat half zes als één man paraat staat om naar de sponde van Ottokar en Louise te worden getransporteerd.

Dienstmededeling

2008-12-11T14:38:00.003+01:00

Mocht u zich afvragen waarom er zo weinig activiteit is op deze blog (is het 'de' of 'het' blog, vraagt ze zich plots af): behalve hard aan het werken is Louise ook een klein sociologisch experiment aan het voorbereiden dat ze op deze blog wenst uit te voeren. Komt u vooral begin volgende week nog eens een kijkje nemen.
Daarnaast lijdt Louise momenteel aan een overdosis suiker ten gevolge van het bezoek van Sinterklaas aan een Prinsje dat geen snoep en chocolade lust. Alle suggesties ivm de omgang met de Zoete Verleiding zijn welkom. (Evenals suggesties over alle mogelijke vieze en andere producten die helpen om een teveel aan suiker uit je lijf te krijgen).

Rosa nunquam doluit

2008-12-05T00:28:00.004+01:00

Kijk, daar wordt Louise nu gelukkig van. Van een leraar Latijn die zijn klas ‘Mia’ laat vertalen en een prachtensemble als Capilla Flamenca die dat dan ook nog eens gepast op muziek zet.
Puik werk, zo op het eerste gezicht, die vertaling. Louise wou dat zij in die klas van meester Claeys zat. En wat een prachtige versie hebben die van Capilla Flamenca daarvan gemaakt! Zoals nog maar eens blijkt: Mia van Gorky is en blijft een voltreffer. Laat het Latijnse zusje maar de kersthit van het jaar worden.

Dit is een blog met reclame

2008-12-04T08:14:00.002+01:00

Twee mijnheren. Toegegeven : één klein mijnheertje en één grote. Het kleine mijnheertje zit op de schoot van de grote. Hij heeft een fopspeen in zijn mond die de grote mijnheer er met lippen en tanden probeert uit te vissen.
Heen en weer, heen en weer gaat de fopspeen. Het is een spelletje dat ze regelmatig spelen. Een soort zoenen met een tut ertussen.

Het is ochtend. Daarnet, terwijl ik nog wat minuten slaap probeerde te stelen, ging de grote mijnheer het kleintje uit bed halen. ‘Wow! Ben jij al wakker? Jaha! Wakker! Ons kereltje is wakker!’ ‘Papa!’, klinkt het olijk uit de kamer. En dan gegiechel. Iemand is iemand aan het kriebelen. Ik hoor de twee joelend naar de woonkamer trekken.

(Als het goed is valt de rest van deze tekst morgen te lezen in de estafettecolumn van de Gazet van Antwerpen. Dat Prinsje T er is gekomen, zo zou u daarin kunnen ontdekken, is eigenlijk een beetje een wonder. Het ware verhaal van Prinsje T leest u ook in het boek dat u hier rechts ziet aangeprezen. De organisatie 'De Verdwaalde Ooievaar' wil er het best verkopende boek van deze kerstdagen van maken. U mag altijd een handje helpen. )

Iets uit te leggen

2008-12-03T13:57:00.001+01:00

Prinsje T heeft gisterenavond voor de eerste keer een wortel in zijn schoen gelegd (maar niet voordat hij hem zelf half had opgegeten).
Deze ochtend was hij helemaal niet verrast. Hij hurkte bij het schoentje en propte meteen alle letterkoekjes in zijn mond. De spekken en het marsepein vielen niet in de smaak. Prinsje T is een peutertje dat eigenlijk niet van snoep houdt, maar dat weet de Sint nog niet. Toen alle letterkoekjes in zijn mond zaten, keek Prinsje T naar Louise en zei: ‘Nog?’

Omdat het al zo lang geleden is...

2008-12-02T10:35:00.000+01:00

… dat we nog dit soort dingen deden.
Vanaf wanneer zet je die kerstboom eigenlijk? (zou de Sint het verkeerd oppakken als we al met het decor van de concurrent komen aanzetten?)
En hoe maak je een tweejarige duidelijk dat die kleine blinkende vruchtjes aan de boom niet om te plukken zijn?

Altijd feest in de Lichtstad

2008-11-29T15:03:00.017+01:00

‘Oh dat kan geen kwaad hoor. De gast in de kamer boven jullie zal het douchegordijn niet goed hebben dichtgetrokken. Het gebeurt wel vaker. Maar we zullen er morgen naar kijken en als we het niet kunnen repareren, krijgt u een andere kamer.’ Het was half twee ’s nachts en de nachtreceptionist stelde ons gerust terwijl in onze kleine badkamer via de spotjes in het plafond water naar beneden spatte.
‘Oh dat kan geen kwaad hoor’, herhaalde de Aziatische dagreceptioniste de volgende ochtend. ‘Maar als jullie er echt op staan, breng dan jullie bagage naar beneden, dan geven we jullie een andere kamer.’
We stonden erop, al was het maar uit principe. We kregen een andere kamer. Het was zo’n klein kamertje dat je geen plaats had om je koffer neer te zetten. Dat was het enige verschil.

&
Louise is altijd bang dat de deuren van de metro tussen haar en de rest van het gezelschap zullen dichtklappen. Om een of andere reden is ze altijd de laatste die op de metro stapt en staan er altijd al een hoop ruggen in de deuropening.

&
Het fijne aan tentoonstellingen is dat je er zaken ontdekt die je niet verwachtte. Zo had Louise verwacht dat fotoreportages uit de VS van Henri Cartier-Bresson en van zijn grote inspiratie Walter Evans de moeite waard zouden zijn en dat waren ze ook. Beelden van armoede en trots die hand in hand gaan. Van menselijke waardigheid en hoop op de proef gesteld.
Maar er waren andere verrassingen. Zoals het prachtige art-decogebouw waarin de Fondation huist. En de kleine foto van een vrijend koppel die ergens in een hoekje op de bovenste verdieping hangt, waar je er stiekem naar kan kijken, en die Louise verraste met zijn haast kinderlijke intimiteit. En het exemplaar van Harper’s Bazaar –opengeslagen op de reportage van Truman Capote, met wie Henri Cartier-Bresson onderweg was in het diepe zuiden. Bam. Wat een journalistiek! Wat een heldere precisie van beelden. Wat een overrompeling! Louise werd jaloers en treurig tegelijk. Treurig, omdat er voor dergelijke journalistiek geen plaats meer lijkt te zijn in onze Vlaamse pers. En ze had meteen een eerste item voor haar boodschappenlijstje bij Shakespeare & co.

&
M’as tu vu krijgt een geheel eigen betekenis bij een glas champagne in de duisternis van de Buddhabar.

&
Hoe gedreven kan een mens zijn? Dertig jaar lang schilderde Claude Monet de waterlelies in zijn vijver. Twaalf jaar van zijn leven, met die haast blinde ogen van hem, wijdde hij aan de grote muurschilderingen die nu in het musée de l’Orangerie hangen. Als Louise voor de tweede keer in haar leven die ovalen zaal binnen wandelt en die dikke klodden en vegen verf bewondert, overvalt haar een gevoel van dankbaarheid voor zo’n groot geschenk aan de wereld.

&
Sylvia Schwartz zong die hele bonbonzaal van le Châtelet vol met haar prachtige warme stem. Sting had daar een microfoontje voor nodig, waarin je hem te pas en te onpas hoorde hijgen. Of hoe zelfs een rabiate fan soms ook teleurgesteld kan zijn.

&
Ottokar en Louise stonden allebei met hetzelfde boek aan de kassa van Shakespeare & Co. Het was elf uur ’s avonds en de baas was druk bezig te proberen zijn klanten de deur uit te krijgen, terwijl iemand achterin op de piano ramde.
Als er een prijs bestaat voor de journalist met het meest foute kapsel dan maakt Malcolm Gladwell er alvast aanspraak op. Zijn Tipping point is een wereldwijde bestseller waar Louise en Ottokar nog nooit van gehoord hadden. Het boek maakte dat de terugreis naar Brussel zo om was. De man werkt natuurlijk niet voor niets bij de New Yorker.

&
Prinsje T was alleen in gedachten mee.

Maar ook omdat de kruiden er zo lekker zijn

2008-11-28T23:49:00.002+01:00

Prinsje T, Ottokar en Louise zaten vanavond met z’n drietjes Suske en Wiskes te lezen bij Mama Wong en haar kruiden*. Voor wie nog niet is ingewijd: Mama Wong is gewoon de lekkerste Aziaat in Groot-Leuven. Een fijn decor, democratische prijzen en vooral: Mama Wong kan echt waar toveren met haar kruiden.
En er liggen stapels Suskes en Wiskes. Wat wil een mens nog meer?

(*) Naamsesteenweg 178, 3001 Heverlee, tel 016 22 82 12, fax 016 23 86 82 (want om een of andere duistere reden blijkt Mama Wong en haar kruiden niet terug te vinden in de gouden gids)

Oh wat een stad toch

2008-11-25T22:55:00.002+01:00

De slaap van zigeunerkinderen (2)

2008-11-19T21:27:00.004+01:00

Het gonst in de Drij Coppen* van woensdagmiddagkransjes tussen de boeken. De cocon waarin ik zit –privémuziek in de oren en de nota’s waaraan ik werk– wordt doorprikt als een warm ingepakt peutertje, nog vers op de beentjes, langs de zware houten tafel dribbelt. Pas daarna zie ik de oude zigeunervrouw en haar uitgestoken hand, tussen de lederen fauteuils, de koffiekopjes met fijn bloemendessin.
Onze ogen kruisen. Ik schud van neen. Ze knikt, ze lijkt haast dankbaar dat ik haar tenminste niet negeer.
Als het tweetal weer op straat staat, gaan de dames rond de tafel aan het praten. Dat ik blij ben dat het kleintje niet sliep, zeg ik. ‘Het overvalt je zo’, zegt een andere mevrouw. Pas dan merk ik het spoor dat dat zigeunerpeutertje heeft achtergelaten in mijn gemoed: daar liep Prinsje T met verrukt gezichtje het boekencafé door en weer de straat op.

Uren later nog gaat het door me heen: het sliep niet, dat kindje. Misschien had ik daarom alleen al iets moeten geven. Maar als je iets geeft, kan dat kindje dan sneller naar huis? Of moet het dan, na bewezen succes, alleen nog maar vaker de straat op? En als dat zo is, is dat dan erg of net leuk voor dat kind? En hebben zij een andere keuze? Vallen er eigenlijk zinvolle bruggen te slaan tussen onze wereld en de hunne? Altijd weer die vraag: geef je, of geef je beter niet?

(*)de mooiste plek van Leuven

De wegdeemstermaanden

2008-11-19T10:16:00.000+01:00

Er zijn dagen dat Louise de honderd vierkante meter die zij haar huis noemt niet verlaat. In maanden als deze zijn er veel van die dagen. Louise oefent zich dan in tevreden zijn met het kleine. Van de slaapkamer naar de woonkamer en van de woonkamer naar het bureau. Er vallen niet veel passen te zetten. Je komt er niet veel mensen tegen (behalve –tijdens de ochtenden en de avonden– Prinsje T en Ottokar). Er gebeurt niet veel.

Het leven krijgt zo iets waakvlamachtigs. Ze wil wel naar buiten, tenminste, dat denkt ze. Of ze vindt dat ze voor haar eigen gezondheid naar buiten zou moeten. Maar haar dagtaak zit er nog niet op of het is al donker, en het regent. En Louise voelt dan niet de minste sturm und drang om naar dat natte donkere buiten te gaan.
Sommige mensen schrijven daar boeken over, over het kleine nietsige dat het leven kan zijn. Sommigen weten daar literatuur van te maken.

Persoonlijk denkt Louise dat een soort winterslaap van de Grote Verwachtingen nog zo gek niet is.

De top 5 van de favoriete bezigheden van Prinsje T

2008-11-18T17:35:00.004+01:00

1. Kolíjn kijken *
2. Dolfíjn kijken**
3. Kíkker kijken***
4. Tíjger kijken****
5. Aápje kijken bij óma*****
De accenten wijzen op de dwingende toon waarmee het kijken in kwestie wordt opgeëist.

* Nijntje op de dvd
** Deze, om precies te zijn
*** ET, soms twee keer per dag de hele film
**** Zoals deze
***** Oma heeft een dvd van baby Einstein. Het is nog maar de vraag of al dat kijken een Einstein oplevert of eerder een couchpotato. Iemand een idee vanaf hoeveel uur per dag het laten kijken naar dieren op beeldschermen allerhande gelijkstaat met peuterverwaarlozing?

Dat filmpje van Sigur Rós

2008-11-13T15:45:00.000+01:00

Sinds Louise een kind heeft kan ze heel veel niet meer.
Ze kan niet meer lezen over dodelijk melkpoeder in China, niet meer terugdenken aan dat Palestijns jongetje dat in de armen van zijn vader werd doodgeschoten, niet meer kijken naar vluchtende moeders en kinderen in Goma, niet meer lezen over een Indiaas kleutertje dat in een ongebruikte waterput tuimelde en niet meer gered kon worden, niet meer horen over een moeder die haar zoontje vergiftigt met adhd-medicijn zonder dat het Prinsje T is die doodgaat van een duurbetaalde papfles, die zich huilend voor de kogels wil verbergen, die overgeleverd is aan cholera, die vastzit in die put terwijl reddingswerkers hem proberen uit te graven, die dat verdomde medicijn moet slikken.

Prinsje T werd de voorbije twee jaar vergeten in een autostoel, verpletterd door een garagepoort, overreden door de suv van zijn papa, aan flarden gescheurd door de pitbull des huizes.

En zonet nog schrok Louise zich verrot van dat filmpje van Sigur Rós, want niemand anders dan Prinsje T was dat kleine achterblijvertje dat als laatste van die klif sprong en niet zoals de anderen ging vliegen.

Het is maar een filmpje, het is maar een filmpje schreeuwt ze in zichzelf om haar bonkende hart tot bedaren te brengen. Maar dan vraagt een andere, donkere stem: en wat te denken van het feit dat kinderen dit filmpje kunnen zien?

Iets met boeken (3)

2008-11-10T15:04:00.001+01:00

Wat valt er te zeggen?
Dat schrijvers wat ze willen vertellen het beste verwoorden in hun boeken, dus is het dan wel zo’n slimme keuze om hen ‘de grote ideeën’ nog eens op een andere manier uit de doeken te laten doen?
Is over WOII schrijven voldoende overeenkomst om twee schrijvers bij elkaar te zetten?
Is het überhaupt een goed idee om twee schrijvers bijeen te zetten rond zogenaamd gemeenschappelijke thema’s?
Het antwoord lijkt me: neen. Een schrijver en zijn boek, dat is iets unieks. En er is van alles dat ik daarover te weten wil komen. Maar twee schrijvers laten debatteren over de ideeën in hun boeken, dat lijkt me zoiets als twee vaders met elkaar laten debatteren over de karaktertrekken van hun kind.

En over dat laatste gesproken: is het fijn om de auteur van Omega Minor te horen zeggen dat hij ondanks alles vader is geworden? Absoluut. Dat maakt me toch weer blij dat ik naar Iets met boeken heb gekeken.

Respect

2008-11-05T15:50:00.000+01:00

Prinsje T kijkt naar de televisie en wijst met zijn vingertje naar een man van wie hij de afgelopen maanden voortdurend beelden heeft gezien.
‘Mijnheertje!’ roept hij uit.
‘Ja’, zegt Louise. ‘Een hele grote mijnheer.’
Prinsje T. denkt even na en zegt dan: ‘Oók een meneer!’
Dat ‘ook’ is een soort van superlatief. Prinsje T vindt in zijn doosje met woorden niet altijd wat hij nodig heeft om te zeggen wat hij zou willen zeggen. En deze keer vindt ook Louise dat niet in het hare.
Dus neemt ze Prinsje T op haar schoot en zegt ze: ‘Kijk maar goed naar deze mijnheer’, in de hoop dat in die prinselijke hersentjes, die nog niet klaar zijn voor levenslange herinneringen, toch een spoor zal blijven hangen van wat vannacht gebeurd is.

Watje

2008-11-04T10:43:00.003+01:00

Wat Louise nu al weet, is dat als morgenvroeg Barack Obama de overwinning claimt, zij tranen met tuiten zal huilen. Zoals ze dat gedaan heeft toen ze hem voor het eerst hoorde speechen en elke keer als ze het filmpje ziet waarop hij zegt: ‘I stand before you today to announce my candidacy for President of de United States of America.’

Een watje, die Louise, en hoe ouder ze wordt, hoe erger. Geef haar
om het even welke film met Julia Roberts
twee mevrouwen die trouwen in een witte prinsessenjurk
een doodzieke mama die voor haar zoontje een verjaardagsfeest bouwt
de herinnering aan toen Prinsje T ter wereld kwam
Runeke’s litanie van Willem Vermandere
Leonard Cohen die zijn zangeressen If it be your will laat zingen
en dus ook dat filmpje met die knappe zwarte mijnheer

en in de beslotenheid van haar huis, met alleen Ottokar in de buurt die haar een beetje uitlacht, laat ze haar tranen de vrije loop.

Dus vanavond zet ze alvast haar wekker vroeg en de doos met plukzakdoekjes klaar. En ze hoopt van harte dat ze er daar veel van zal nodig hebben.

Zo zou het normaal gezien gegaan zijn

2008-11-03T11:45:00.002+01:00

Het natte grind knerpt onder haar voeten, de mist versnelt het duister van de valavond. Prinsje T, die kleine grafschenner, schept wat kiezels in zijn vuistje en werpt ze joelend in het rond.

Het is weer zoeken naar het graf dat zich ieder jaar verplaatst –of is dat omdat er weer nieuwe doden zijn?
Daar legt ze de witte orchidee, één, zoals hij er bij zijn leven aan zijn jarige vrouw gaf, een eerbetoon aan hun liefde. Ze bewondert het bloemstuk dat zij voor hem heeft gemaakt.

‘Je opa…’ wil ze beginnen, maar Prinsje T is al gaan lopen, duikt weg tussen de zerken, zoveel leven in deze dodentuin.

Ottokar gaat een eindje wandelen, hij weet dat zij op dit moment, al is het maar een minuut of twee, bij dit graf de rekensom maakt van alweer een jaar. Van wat ze gedaan heeft met dat leven dat ze van hem gekregen heeft. Soms vraagt ze raad, vertelt ze hoe ze in het duister tast. Nu zegt ze: ‘ik denk dat je wel tevreden zou zijn.’

Nadien doen ze hun jaarlijkse ronde langsheen de doden en hun verhalen. Het Vietnamese meisje Zon dat niet over het verdriet geraakte weggegeven te zijn. Malvin, van het snoepwinkeltje, waar je voor één frank drie zuurtjes kreeg –ze telde ze één voor één met haar kromme vingers. En tenslotte mevrouw H., haar oude lerares Grieks, die haar voor altijd de liefde voor de klassiekers bijbracht en die thuis gestolen mozaïeksteentjes uit Pompeï had liggen.

Louise ging dit jaar niet naar het graf van haar vader. Het virus hield haar in bed. Maar dat geeft niet, het is niet onder die steen dat hij voortleeft, maar onder haar huid en in de grote blauwe ogen van een Prinsje.

Iets met boeken (2)

2008-11-02T21:44:00.001+01:00

Hoera. Het ging over boeken.

En zoiets ontdekt Louise dan via de Standaard

2008-10-31T12:08:00.000+01:00

Wel G*d Allemachtig.

De slaap van zigeunerkinderen

2008-10-30T09:10:00.001+01:00

Ze zijn altijd aan het slapen, de kinderen op de schoot van zigeunervrouwen. Baby’s , peuters, soms zelfs kleuters, altijd: slappe lichaampjes, de ogen dicht. Ik wil niet weten wat de oorzaak daarvan is. En wat de gevolgen zijn.
Maar is er iemand, iemand, die alsjeblieft wil nagaan hoe het zit, met die slapende kinderen op de schoot van de zigeunervrouwen?

Zo

2008-10-29T10:09:00.001+01:00

Wij verrichten dagelijks een paar wonderen. Geen grote dingen, dat niet. Je moet gewoon heel goed kijken.

Snoertje

2008-10-28T14:36:00.000+01:00

Eerst komt de keelpijn. Dan de hoest. Een hardnekkige hoest die je longen binnenstebuiten keert. Dan gaat het virus je spijsvertering te lijf. Binnenstebuiten, u wil de details niet weten. ‘Maar’, zegt de oma van de vriendin van Louise ‘als het in je buik zit, is het einde nabij.’ Louise, al sinds ze uit de Ardennen terug is aan het vechten met het virus, leeft dus op hoop. Voor wie nog aan het begin van het snoertje zit: slapen. Dat helpt.

Iets met boeken

2008-10-27T09:17:00.002+01:00

‘Was dat de naam van het programma?’, vraagt Ottokar? Louise knikt.
‘Wel dan zei dat toch wel redelijk goed waar het om ging?’, vervolgde Ottokar.
Dat moest Louise toegeven. Vooral dat ‘Iets met’, was redelijk accuraat.

Maar wil zij nu net één van die tien (of is het drie?) procent Canvaskijkers zijn die al jaren hoopt dat de openbare zender nog eens met een boekenprogramma komt. Iets over boeken. Sterker nog: praten over boeken. (Zodat ze kan dromen, laten we wel wezen, over dat glorieuze moment waarop ze zelf aan die tafel kan schuiven en kan vertellen waarom ze in die ene scène van haar nieuwe roman dat gekke nevenpersonage in een raam laat staan, klaar om te springen, en dat andere personage Daedalus en Icarus laat declameren, en waarom zich net dan de allereerste liefdesscène ontspint)

De vrees moet wel echt diep zitten, denkt Louise als de aftiteling al loopt. De vrees die in televisieland voor boeken heerst. Want ze heeft in het hele programma nauwelijks iets over boeken gehoord. Het was een aardig gesprek, dat wel. Over interculturaliseren en zo. En heel toevallig hadden de twee gasten van het programma ook boeken geschreven. Maar daar kregen we verder nauwelijks iets over te horen. Het hadden evengoed twee politici, of twee sportlui kunnen zijn.

Zelfs praten over was niet echt aan de orde, bedenkt Louise. Het leek meer een kruisverhoor. Geknipt voor een adhd-er, die montage. Aan bedachtzame pauzes en gefronste wenkbrauwen doen ze hier niet. Alles werd in een sneltreinvaartje afgehandeld, het camerabeeld zo gekadreerd dat je alleen een gezicht zag spreken. Zo heet, dat praten over iets wat met boeken te maken heeft, dat we er zo snel mogelijk door moeten. Alsof we over een vuurbedje lopen. Geknipt voor youtube, zo’n montage. Maar is Louise nu echt de enige die na een dag internetten en beeldschermwerken ernaar snakt om haar geest wat ruimte en rustigheid te gunnen?

‘Ach, het was best wel interessant’, zegt Ottokar. En Louise bedenkt dat ze inderdaad nog eens opnieuw zal kijken. Minstens één keer. Omdat ze toch wel heel benieuwd is hoe P. zich in dit letterendrafje zal gooien.

Een kwartier

2008-10-25T11:34:00.000+02:00

Er plakte een gele post-it op de affiche met de uurregelingen. Ik las: ‘diner chez moi ce soir?’ Verderop kleefde nog een post-it. En nog een. Toen zag ik dat er ook post-its tegen de zuilen kleefden, op de vloer, tegen de wanden, op de vuilnisbakken, tegen de affiches voor de tgv. Overal stonden een paar woordjes op. Alledaagse zinnetjes, uitspraken, vragen, bedenkingen. Het was fascinerend.

Toen zag ik iemand van het stationspersoneel de post-its verwijderen. En nog iemand. En de mevrouw van een van de winkeltjes, ze had een hele lap post-its verzameld en liep hoofdschuddend rond. Mensen namen foto’s, een jonge kerel was aan het filmen. Ik vroeg hem wat er aan de hand was.

Het was een project van een studente van La Cambre, zei de jongen. Om de overdreven surveillance in de stations aan de kaak te stellen. Mensen, voorbijgangers, hadden geholpen. Een zwerm gele post-it’s had zich over de stationshal verspreid. Een kwartier had het geduurd. Toen begon het stationspersoneel de post-its te verwijderen. Alsof er staatsgevaar in schuilde.

Slaap

2008-10-22T09:32:00.000+02:00

Een oortje. Dat is ongeveer alles wat je ziet in het duister van de kamer, met alleen het licht van de gang door de nauwelijks geopende deur. Een groot donsdeken en in de hoek van het reisbed dat oortje. En als je heel stil bent hoor je het zachte ruisen van een adem. En soms het sabbelen op een tut.
Iedere avond sluipen Ottokar en Louise de kinderkamer binnen.
Voor dat oortje.

A man still working for our smile

2008-10-20T15:00:00.004+02:00

Als je zo veel bloedmooie teksten en songs hebt geschreven als Leonard Cohen, zou dat dan op zich niet al volstaan om je op je 74ste gelukkig te voelen?
Dat vroeg Louise zich af terwijl ze op het podium van een nokvol Vorst Nationaal een oude man met een hoed en magere handen met het uur jonger zag worden. Haar leven wandelde voorbij, van Suzanne bij het kampvuur en The Partisan op een eenzame studentenkamer tot Boogie street dat ze op een autoradio hoorde toen ze opeens verrast de donkerste der stemmen herkende.
Misschien haperde het Hallelujah hier en daar, misschien klonk het allemaal wat trager dan in haar herinnering, maar ‘there’s a crack in everything, that’s where the light comes in’.
Als hij, al in de bisnummers, First we take Manhattan zingt, ben je de broze handen en nek vergeten, en geloof je hem voor de volle honderd procent.

Vier vragen en een vaststelling – wat Louise meebracht uit de Ardennen (deel 5)

2008-10-17T11:36:00.002+02:00

Vaststelling: Gedurende twee uur uit je raam naar de rivier staren is bijzonder heilzaam.

Vier vragen en een vaststelling – wat Louise meebracht uit de Ardennen (deel 4)

2008-10-16T08:51:00.002+02:00

Vraag: Zou je ‘plezierzoeker’ een persoonlijkheidskenmerk kunnen noemen? Of moet je dat een afwijking noemen? Is het aangeboren? En wat voor zinnigs kan je daarmee aanvangen?

Vier vragen en een vaststelling – wat Louise meebracht uit de Ardennen (deel 3)

2008-10-15T08:49:00.001+02:00

Vraag: Hoe verzoen je de noodzaak om te bewegen met het verlangen om te lezen en te schrijven?

Vier vragen en een vaststelling – wat Louise meebracht uit de Ardennen (deel 2)

2008-10-14T08:48:00.000+02:00

Vraag: Hoe maak je de uren en de dagen weer zo lang en vol als toen je nog een kind was? (En heeft het gebabbel daar mee te maken?)

Vier vragen en een vaststelling – wat Louise meebracht uit de Ardennen (deel 1)

2008-10-13T14:43:00.000+02:00

Vraag: Hoe geraak je af van de dikke laag gebabbel tussen jezelf en de dingen?

Echt waar

2008-10-12T00:45:00.004+02:00

Dit is vooralsnog niet de Ardennen en wat mij dat heeft opgeleverd.
Dit is de geldautomaat naast de bioscoop die op dit moment geheel uit eigen beweging afschriftjes uitspuwt. Allemaal blanco.

Dienstmededeling

2008-10-05T00:32:00.003+02:00

Louise duikt de volgende dagen met een stapel boeken en haar laptop onder op een geheel internetvrije plek. Ottokar en Prinsje T. krijgen onder de toren het rijk voor zich alleen en u bent van harte uitgenodigd om vanaf volgende vrijdag hier te komen kijken wat een week in de Ardennen Louise zoal heeft opgeleverd.

Wat Louise begrijpt en wat niet

2008-10-03T10:46:00.000+02:00

Dat van die banken is iets wat Louise niet zo goed begrijpt. Wat fijn, denkt ze, dat ik me geen zorgen moet maken: geen geld is geen geld te verliezen.

Voor wie minder naïef door het leven wil gaan, blijkt geschiedenis een interessant vak.

Dagelijks brood

2008-10-02T23:08:00.001+02:00

‘Alsjeblieft. Geniet ervan!’ zegt hij als hij mij het broodplankje voorzet. Hij glimlacht erbij. Hij zegt het met een zekere aandrang die maakt dat ik haastig de werktekst die ik bij me heb opzij leg en me volledig aan het gedesemd brood, de geitenkaas en zongedroogde tomaten wijd.
Ik die dacht dat dit etablissement er een was waar het bedienend personeel geselecteerd werd op hun capaciteit om klanten af te snauwen. Niet dus. Of niet meer. Hij lijkt het te menen. Hij zegt niet het standaard ‘smakelijk’. Hij zegt ‘geniet ervan’ en het lijkt of hij mij echt oprecht een fijne maaltijd wenst. ‘Was het lekker?’, vraagt hij als hij afruimt. Ik proef het nog een beetje na.

Prinsje T. en de grote boom

2008-09-30T10:13:00.002+02:00

‘Eekhorentje!’, zei Prinsje T. Hij stond aan de andere kant van een grote boom met kaarsrechte hoge stam. We hadden het eekhoorntje samen omhoog zien spurten, tot in de kruin.
‘Eekhoorntje!’
Prinsje T. heeft geleerd te roepen naar wat hij verlangt. Tutjeuh! Piaah! Niet zeurderig, niet dreinerig, maar opgewekt, in het volle besef dat wat hij roept zal komen. Waar hij ze ook heeft gedropt tijdens zijn spel, zijn tutje en Flappie, het aan alle kanten bijgenaaide hondje van rode badstof, duiken altijd op.
Ik dacht dat hij om het eekhoorntje riep, dus joelde ik lustig mee terwijl ik naar hem toe stapte: eekhoorntje!
Pas dan besefte ik dat Prinsje T. helemaal niet riep, maar al gewoon aan het praten was. Tegen het eekhoorntje, dat aan zijn kant van de boom halverwege de stam eekhoorntjesstil zat te luisteren.

Onder andere voor Flora

2008-09-27T23:25:00.004+02:00

Je hebt even niet opgelet en plots is iedereen uitgestapt, behalve die vrouw op de bank voor je. Je had haar nog niet gezien. Op de bank tenminste, want je hebt het gevoel dat je ze wel van ergens kent. Ze kijkt je aan. Vriendelijk. Ze heeft groene ogen met spikkels goud erin. Ze moet ongeveer dubbel zo oud zijn als jij, de rimpels rond haar ogen lachen. Je knikt, om maar iets te doen en zij zegt:
‘Jou moest ik hebben. Hier.’
Ze reikt je een kartonnen doosje aan. Voor je het goed en wel beseft, heb je het aangenomen.
Je staart naar het doosje, naar haar, je wil het deksel er af tillen maar dan legt ze snel haar hand op jouw hand en schudt haar hoofd.
Wie bent u?, wil je vragen, maar dat klinkt zo onbeleefd.
‘Je moet er iets insteken’, zegt ze.
‘Oh.’ Haar hand die ene seconde voelde warm.
‘Drie wensen’, zegt ze. ‘En ze komen zeker uit.’
Je kijkt naar het doosje en dan naar haar.
‘Het is belangrijk dat je je wensen heel zorgvuldig kiest’, zegt ze nu. ‘Want ze komen echt uit.’
‘Oh’, zeg je nog eens. ‘Bedankt.’ Je lacht. Het ziet er niet eens een heel gekke dame uit. Ze is mooi gekleed. Verzorgd. De fuchsia rolkraagtrui staat prachtig bij haar millimeterkorte grijze haar. En die ogen, waar ken je die toch van?
Ze buigt zich wat naar je toe.
‘Normaal doe ik er maar één tegelijk. Maar ik had al veel vroeger moeten komen. Daarom krijg je er meteen drie.’ Ze knipoogt.
Dan pas merk je dat de trein gestopt is, mensen komen binnen. Je kijkt door het raampje. Daar staat ze, op het perron. Ze steekt drie vingers in de lucht en zwaait je na.

Alhoewel

2008-09-24T12:50:00.000+02:00

- Wijn uit de kelder van Lando Casprini gedronken: check
- Gegrilde aubergines, cantuccini en Vin Santo genuttigd: check
- Naar Sting en zijn luit geluisterd : check
- Weggedroomd bij fonkelende lichtjes op heuvels: check
- Worstelen: euh
- Roman: bedoelen we die 93.414 aanslagen die ergens op de harde schijf staan te verpieteren?
- La casa degli artisti: de prijs al gevraagd, echt waar.

Zo, denkt Louise, dat is toch al een en ander dat de goede richting uit gaat. Nu nog de zaken op de juiste wijze met elkaar verbinden. Ergens ziet ze een schakel over het hoofd, maar welke, wat is toch die ontbrekende link tussen het leven en de dromen?

(Louise is ervan overtuigd dat ze een blinde vlek heeft. En als die helder wordt, wordt alles mogelijk. Alles.)

Omdat dromen geen kwaad kan

2008-09-23T12:18:00.001+02:00

Vrienden die blijven logeren in ons huis in Toscane. We eten aan een lange houten tafel tussen de olijfbomen –gegrilde aubergines, cantuccini en vin santo als toetje– en hebben het over het geworstel met onze nieuwste romans. Sting belt –hij is onze buurman– of we zin hebben in een glas wijn. Ach zeg ik, we hebben net zo’n goede fles uit de kelder van Lando Casprini ontkurkt. Komen jullie gerust hier een glas meedrinken.
Het is warm, de zon gaat snel onder. Sting heeft zijn luit meegebracht. Op de heuvels rondom ons fonkelen lichtjes.

Neen, dan heeft Flora Fleempaard echt wel meer kans om haar dromen waar te maken.

De appeltjes van Alden Biezen

2008-09-22T21:16:00.003+02:00

Hoe keurig de dames die rondlopen op de bloemschikhappening in de landcommanderij. Waar ooit de hospitaalridders woonden nu hun ridders van de schoonheid. Knipschaar in de hand, oasis in de aanslag.
De dames in hun mooiste najaarsjurken, hier en daar heeft er eentje een gloriosa op de hoed gespeld. Het is drummen voor zoveel bloemenpracht, er wordt geknikt en gekeurd, de camera paraat.

Maar dan diezelfde dames, op de parking onder de appelbomen. Hoe ze hun boodschappentassen uit de kofferbak halen. Hun mannen aanmanen om hoger, nog hoger aan de takken te schudden, hoe ze de appels optasten, veel, veel meer dan ze zelf kunnen eten. Zo gretig, zo gedreven, alsof het hun heilige plicht is die appelboer van zijn rijpe oogst te bevrijden.

Daarom

2008-09-21T21:58:00.006+02:00

Omdat de herfst het enige seizoen is
dat altijd zijn beloften waarmaakt
Het kleuren van de bossen
rot van gevallen bladeren
natte aarde, paddestoelen

De mist op een zondagavond
Met vaagweg een brandlucht
En hoe dat oude emoties oproept
Herinnert
aan eenzaamheid in koude jaren

Dan,
na de lange wandeling
Bij de openhaard een trappist

Alle honger opgelost

2008-09-19T20:22:00.002+02:00

Hij rekent verdomd goed, die Low Impactman. Intussen zijn de cijfers alweer veranderd, hoor ik net op het nieuws.

Lula Pena

2008-09-18T10:32:00.003+02:00

Iemand had er naar geluisterd aan zo’n luisterpaal in de Fnac. Een mooie cd-hoes was het.
Dus ik luisterde ook. Maar die nieuwe luisterpalen in Fnac hebben weinig geduld. Een halve minuut en hup, naar het volgende nummer.
Vijfentwintig seconden akoestische gitaar hoorde ik, en dan een stem. Elk lied opnieuw: vijf seconden stem. Een stem die weerklonk uit een diepe spelonk van de ziel. Donker en omfloerst en met alle droefheid die een oor kan verdragen. Iemand had de fado herdacht. Helemaal in haar eentje. En daar een album van gemaakt. En dat album had ik in mijn handen.

Dan kom je thuis en wil je er meer van weten en merk je dat die cd waarvan je denkt dat het een nieuwe ontdekking is al tien jaar oud is. En niet eens in het land van de fado is opgenomen maar in een of ander klein Brussels productiehuis. Tien jaar geleden.

24 was ze toen. Op de Cd-hoes ziet ze er uit als een rauwere versie van Winona Rider in Autumn in New York. Hoe daar zo’n stem uit kon komen. Maar vooral: hoe het mogelijk is dat wij van die mevrouw nog maar zo weinig hebben gehoord. Tien jaar lang. En wat er intussen met haar is gebeurd. En of er dan niet ergens nog een nieuwe plaat is gemaakt? En wat een geluk dat er festivals als Sfinks zijn die er ons aan herinneren dat zoveel talent haast onopgemerkt voorbijvaart over de zeeën van de wereld.

De stem - het productiehuis - op Sfinks