Om maar te zeggen

Dit is Louise’s werkkamer. Die grote lap papier tegen de muur is het plan van de tekst waaraan Louise momenteel werkt.
De interviews zijn gedaan, het schrijfwerk kan beginnen, de deadlines zijn gespreid over de volgende weken.
Om maar te zeggen: Louise leeft nog, maar ze is hard aan het werk.

De letter i is zonet gaan lopen

Het is twee millimeter lang. Donkergrijs. Het lijkt te bestaan uit twee zuignapjes en daartussen een lijfje. Ik dacht dat het een scheef geprinte letter was, maar toen bewoog het. Het hield zijn kopje omhoog, tenminste, het richtte zich op en leek rond te kijken. Toen plooide het zich dubbel, als een omgekeerde u, het zette twee stappen en werd weer een i. Ik wilde het graag houden, als een vriendje. Maar ik was bang dat ik het per ongeluk dood zou vegen. Het is zo klein dat het gewoon over de snee van een vel papier kruipt. Ik heb het buiten op een blad van het terrasonkruid gezet. Ik hoop dat de letter i van terrasonkruid houdt.

(ps. Hoe klein komen rupsjes? En van welke vlinder zijn ze dan? Iemand verstand van wandelende i’s?)

Zoef

Ik wou dat mijn laptop naar de deeltjesversneller kon.

Werken onder de toren (1)

Hij is zo’n vijf centimeter groot en hij lacht breeduit. Hij kwam met de instructie: Zet mij met mijn gezicht naar de deur. Zo breng ik geluk.

Dat houdt wel steek, vond Louise. Iets dat alles wat binnenkomt lachend tegemoet ziet. Als kantoorhulp kan dat tellen.

Alleen: naar welke deur laat ze hem kijken? Die naar de gang, waar eigenlijk alleen maar zo rond zes uur ’s avonds Prinsje T. komt binnenhuppelen? (Mama! Mama!, roept hij maar als ze hem wil kussen, is hij alweer op weg naar iets anders.) Of de deur naar het balkon, waar soms de kou en soms te veel zon, soms een bromvlieg of een wesp en vaak de sigarettenrook van Ottokar naar binnen waait?
Of zet ze die kleine boeddha uit Thailand met zijn gezicht naar het computerscherm, waar het internet, die roddeltante, de wereld over haar uitstort?