Wanneer mag ik mijn ogen weer open doen?

Louise is een van die mensen die in de regel niet naar een film gaan kijken als ze op voorhand weten dat er geweld in voorkomt. Gebeurt het toch dat zich een gruwelijke scène voordoet, dan sluit ze haar ogen, houdt haar handen tegen haar oren en vraagt wie naast haar zit: ‘Laat me weten wanneer het gedaan is.’
Wat zou ze graag, bedenkt ze terwijl ze in de fitnesszaal, trappend op de fiets, op de televisie voor haar de zoveelste beelden van Gaza ziet, haar ogen kunnen sluiten, haar handen tegen haar oren houden en dat dan iemand, na een kwartiertje of zo, zou zeggen: ‘’t is goed, je kan weer kijken, het is gedaan, de gruwel is over.’
Gisterenavond tikte iemand op haar schouder: ‘t is goed, ze gaan stoppen.’
Maar ze stoppen niet.

En je ogen sluiten verandert daar niets aan.

Of het helpt weet ze niet, maar Louise vraagt je vriendelijk om deze petitie – http://www.PetitionOnline.com/israpal/ – te tekenen. Of deze: http://www.avaaz.org/nl/gaza_time_for_peace/.

De kinderen komen

Een Belgische C-130 vliegt naar Egypte om er gewonde Palestijnse kinderen te halen. Ze zullen terechtkomen in het militair hospitaal en in andere Brusselse en Belgische ziekenhuizen. ‘Maar hoe moet het dan verder?’, vraagt Louise zich af. Wie zal hen daar op de schoot nemen? Wie zal de verhaaltjes voor het slapen gaan lezen? Wie zal met hen spelen? Wie zal er hun lievelingskostje bereiden? Wie zal hen ’s nachts stevig vastpakken als ze wakker worden van de nachtmerries?
En vooral: wat zal er met hen gebeuren eens de breuken gespalkt, de wonden gehecht, de prothesen aangegespt zijn? Als hun lichaampjes gerepareerd zijn, waar moeten ze dan heen, die kinderen uit de Gaza?

De dag dat Prinsje T. geboren werd

De dag dat Prinsje T. geboren werd, vlogen de Israëlische bommenwerpers over Libanon.

Iemand had de kranten meegebracht van Prinsje T.’s geboortedag. De Standaard opende met een beeld uit het dorpje Qana. Een man met latex handschoenen aan hield een baby in de lucht. De kleine had zijn ogen gesloten en over zijn rimpelige lijfje lag een grijswitte laag. Ter hoogte van zijn buik hing een blauwig koord, het had de navelstreng kunnen zijn. Maar het was het plastic koordje waarmee een tut was vastgemaakt aan het hemdje, grijswit onder het stof van het puin waaruit de baby was opgeraapt.

In de eerste glimp die Louise van de foto zag, zag ze een baby geboren worden, zoals ze eerder die dag Prinsje T. uit haar eigen lichaam ter wereld zag komen. Maar toen zag ze de tut, het hemdje, het gebroken beton, de jammerende rodekruisman, en hoe slap die armpjes naast dat lijfje hingen, de vuistjes gesloten.

Sinds die dag kan Louise geen beelden meer zien van kinderen in oorlogsgebied zonder de pijn te voelen van de moeders. En niets dat ze kan doen om die pijn te verzachten.

Of kunnen we toch, misschien, een heel klein beetje, iets doen. Een internetpetitie tekenen bijvoorbeeld? Klik hier door voor de petitie van Avaaz.

Eerste sneeuw

'Pakken!', roept Prinsje T. Zijn armpjes omhooggestrekt naar Ottokar die hem moet pakken, zijn voetjes in de rubberen laarzen met camouflageprint diep in de sneeuw. Maar dat witte goedje, dat uit de lucht komt vallen en overal een dik tapijt maakt, is nu net wat hij niet vertrouwt.


Wat een geluk, denk Louise, dat het sneeuw is dat hier uit de lucht komt vallen. Vandaag las ze over de kinderen in Gaza. Ondervoed en angstig. Stel dat je Prinsje T. daar moet zien opgroeien, denkt ze. Stel dat je hem moet behoeden voor bommen die uit de lucht vallen zoals hier de sneeuw.

Hoop en vrede

Met dank aan de Standaard voor de link:
http://gaza-sderot.blogspot.com/
De 'hope-man' woont in Israël, de 'peace-man' in de Gazastrook.

Louise en Ottokar hebben het aan tafel over de hospitaals zonder medicijnen in Gaza en over wie er in godsnaam in zijn hoofd haalt om bomauto's op Afghaanse schoolkinderen af te sturen. Wat kun je doen?, vragen ze zich af. Wat kun je doen behalve tenminste dat ene kind waar je zelf de hoede over hebt zoveel mogelijk liefde geven? Want wie met liefde opgroeit, doet zo'n dingen niet, toch?