Woord van het jaar

Kijk, daar had Louise nog nooit van gehoord, van dat woord ‘swaffelen’. Noch van de praktijk van het ‘laten slingeren van het mannelijk geslachtsdeel en er moedwillig tegen een object mee aantikken’. Bij wiien, bankendomino en zweef-tv kan Louise zich nog iets voorstellen maar bij swaffelen doet ze dat eigenlijk liever niet.
Eerst had ze gelezen: het laten rondslingeren van het mannelijk geslachtsdeel, wat natuurlijk een nog net iets eigenaardiger bezigheid was.
Maar goed. Swaffelen dus. Verkozen door 57 procent van de 16.000 bezoekers. En nu vraagt Louise zich af: waar, hoe, hoe vaak wordt er dan geswaffeld? En is dat niet een beetje koud, zo in deze tijd van het jaar?

Beloof niets voor je het eigenlijk al waar hebt gemaakt

… dus ook geen sociale experimenten die nog niet klaar voor gebruik zijn.
Dat komt ervan. Van een prinsje dat zich voor het eerst bewust is van Sinterklaas. En een Oma bij wie Sinterklaas een week later dan overal anders komt. Niet dat dat erg is, zo spreiden we het plezier. En nog meer als we een dag daarna binnenvallen in het huis met de prinsessen, waar we een wat verweesde houten trein en een plastic parkeergarage vinden die dringend wat meer aandacht nodig hadden. (Bij deze is het bewezen: prinsjes hebben een aangeboren voorkeur voor ballen, treinen en auto’s, prinsessen zijn genetisch voorbestemd voor Barbie).
Zodat Ottokar, Prinsje T en Louise nu leven in een duplodierentuin (inclusief Knut het ijsbeertje), in de schaduw van een grote parkeergarage, waar een houten trein tussendoorrijdt en een tiental pinguins proberen te ontkomen aan een gele auto met brullende motor, gierende remmen en een voorliefde voor antarctische bloedbaden.
Daarnaast moet Prinsje T nu zijn bed delen met Jules, die altijd als eerste zijn pyjama aan heeft. En het was al zo krap in dat bedje, met de dolfijn, het konijn, de giraf, Flappie en de drie tutten. Een hele brigade is dat die 's ochtends rond zowat half zes als één man paraat staat om naar de sponde van Ottokar en Louise te worden getransporteerd.

Dienstmededeling

Mocht u zich afvragen waarom er zo weinig activiteit is op deze blog (is het 'de' of 'het' blog, vraagt ze zich plots af): behalve hard aan het werken is Louise ook een klein sociologisch experiment aan het voorbereiden dat ze op deze blog wenst uit te voeren. Komt u vooral begin volgende week nog eens een kijkje nemen.
Daarnaast lijdt Louise momenteel aan een overdosis suiker ten gevolge van het bezoek van Sinterklaas aan een Prinsje dat geen snoep en chocolade lust. Alle suggesties ivm de omgang met de Zoete Verleiding zijn welkom. (Evenals suggesties over alle mogelijke vieze en andere producten die helpen om een teveel aan suiker uit je lijf te krijgen).

Rosa nunquam doluit

Kijk, daar wordt Louise nu gelukkig van. Van een leraar Latijn die zijn klas ‘Mia’ laat vertalen en een prachtensemble als Capilla Flamenca die dat dan ook nog eens gepast op muziek zet.
Puik werk, zo op het eerste gezicht, die vertaling. Louise wou dat zij in die klas van meester Claeys zat. En wat een prachtige versie hebben die van Capilla Flamenca daarvan gemaakt! Zoals nog maar eens blijkt: Mia van Gorky is en blijft een voltreffer. Laat het Latijnse zusje maar de kersthit van het jaar worden.

Dit is een blog met reclame

Twee mijnheren. Toegegeven : één klein mijnheertje en één grote. Het kleine mijnheertje zit op de schoot van de grote. Hij heeft een fopspeen in zijn mond die de grote mijnheer er met lippen en tanden probeert uit te vissen.
Heen en weer, heen en weer gaat de fopspeen. Het is een spelletje dat ze regelmatig spelen. Een soort zoenen met een tut ertussen.

Het is ochtend. Daarnet, terwijl ik nog wat minuten slaap probeerde te stelen, ging de grote mijnheer het kleintje uit bed halen. ‘Wow! Ben jij al wakker? Jaha! Wakker! Ons kereltje is wakker!’ ‘Papa!’, klinkt het olijk uit de kamer. En dan gegiechel. Iemand is iemand aan het kriebelen. Ik hoor de twee joelend naar de woonkamer trekken.

(Als het goed is valt de rest van deze tekst morgen te lezen in de estafettecolumn van de Gazet van Antwerpen. Dat Prinsje T er is gekomen, zo zou u daarin kunnen ontdekken, is eigenlijk een beetje een wonder. Het ware verhaal van Prinsje T leest u ook in het boek dat u hier rechts ziet aangeprezen. De organisatie 'De Verdwaalde Ooievaar' wil er het best verkopende boek van deze kerstdagen van maken. U mag altijd een handje helpen. )

Iets uit te leggen

Prinsje T heeft gisterenavond voor de eerste keer een wortel in zijn schoen gelegd (maar niet voordat hij hem zelf half had opgegeten).
Deze ochtend was hij helemaal niet verrast. Hij hurkte bij het schoentje en propte meteen alle letterkoekjes in zijn mond. De spekken en het marsepein vielen niet in de smaak. Prinsje T is een peutertje dat eigenlijk niet van snoep houdt, maar dat weet de Sint nog niet. Toen alle letterkoekjes in zijn mond zaten, keek Prinsje T naar Louise en zei: ‘Nog?’

Omdat het al zo lang geleden is...

… dat we nog dit soort dingen deden.
Vanaf wanneer zet je die kerstboom eigenlijk? (zou de Sint het verkeerd oppakken als we al met het decor van de concurrent komen aanzetten?)
En hoe maak je een tweejarige duidelijk dat die kleine blinkende vruchtjes aan de boom niet om te plukken zijn?